Ons innerlijk anker

De zachte kracht van ons Innerlijk Anker

Nu onze samenleving nogal overhoop ligt en er bij veel mensen onzekerheid of zelfs angst heerst, is het belangrijk kennis te krijgen over hoe we een verankering in onszelf realiseren door middel van een verruiming van ons innerlijke waarnemen. Zinvol, want de omgang en communicatie met veel mensen is zelden zo lastig geweest.

Tussen veel vrienden en familieleden ontstaat regelmatig afstand en relaties raken verstoord.
Kinderen kunnen niet goed of fijn meer met elkaar omgaan, waardoor ze sociale ontwikkeling missen. Dit was zeker het geval in de z.g. ‘covid’-jaren. Dit doet veel met de kinderen én de ouders.
We kennen allemaal wel mensen die het nu moeilijk hebben, met zichzelf, met hun omgeving, met hun werk. Velen raken op een of andere manier ‘ontregeld’. Er zijn veel voorbeelden te noemen.

In de Universana-zoom-bijeenkomsten hebben we het over wat ons innerlijk standvastiger maakt, maar tevens flexibeler!
Over hoe we de werkelijkheid vrijer kunnen (blijven) waarnemen, waardoor we vrijer komen te staan tegenover anderen en hun opstelling of visie.
Over waarnemen van wat er in onszélf gebeurt – in ons hoofd en in ons hart – als we tegenstand, onzekerheid, angst of rouw ervaren. Wat wordt er dan in ons getriggerd?

Ons hart reageert met haar emoties, gevoelens en sentimenten altijd supersnel in situaties, maar heeft er feitelijk geen woorden voor. Het kent slechts omarming of afstoting. Het roept eigenlijk alleen maar ja of nee. Soms nemen we het niet eens waar. Ons hoofd reageert hierop met verklaringen en redeneringen, maar veel trager, en wel n.a.v. dat vaak niet bewust waargenomen (en dus onbegrepen) gevoel. Ons hoofd doet dit omdat onze rede erop uit is om ons goed te blijven voelen, waardoor subtiele harts-informatie feitelijk wordt genegeerd. Welke mogelijkheden hebben we om onze perceptie, die vaak leidt tot deze manier van reageren, onder ogen te zien en te zuiveren?

Er is in ons wel degelijk samenwerking tussen ‘hoofd’ en ‘hart’… vrijwel altijd onopgemerkt, maar helaas soms ook een matige (of zelfs verkeerde) interactie die al helemaal niet wordt waargenomen.
Ons hart kan onze transitie naar innerlijk vrij worden niet in haar eentje realiseren, al wordt dit in spirituele kringen vaak beweerd, maar er is toch echt redelijke kennis bij nodig. Ons hoofd kan dit ook niet alleen realiseren, want er is gevoel, bezieling en toewijding bij nodig. Hoofd en hart kunnen als ’team’ elkaar op een heel goede wijze gaan ondersteunen, in een zuivere samenwerking, die almaar versterkt naarmate we meer bereid zijn tot het zuiveren van ons hoofd en hart. Dit zal ons in een heel ander en fundamenteler soort ‘comfortzone’ brengen dan ons dagelijkse welbevinden. Een innerlijke eenheid die duurzaam is en niet kan worden verstoord door uiterlijke omstandigheden: een Innerlijk Anker, als een zachte kracht of zelfs macht.

Stilte in onszelf is als een soort leeg canvas waarop wordt geprojecteerd. Er kunnen in diepe stilte allerlei zaken opborrelen die misschien al jaren heel subtiel om onze aandacht vragen, die ons al inzichten wilden influisteren, maar die we niet hoorden omdat die geest zo in beweging is. En dan hebben we de kans om te gaan herwaarderen wat er in ons opkomt: wat is er écht belangrijk, wat zou ik nu kunnen gaan aanpakken? Wat kan vredevol worden achterlaten? Het kan zijn dat we ontdekken dat sommige innerlijke zaken zich in de loop der tijd al konden oplossen. Maar ook de niet-opgeloste dingen komen dan bovendrijven, meestal in een gevoel van allerlei soorten onrust. Het is de kunst om dit te voelen, zonder ‘er in te bewegen’, dus er niet gelijk met je gedachten mee gaan ‘spelen’. Alleen voelen. Met alle gevoels-’tools’ die het hart heeft, kan het zichzelf gaan zuiveren. Daarvoor is een stil hoofd van groot belang.

Ordenen en classificeren is dan de taak van ons verstand, de Rede, ons hoofd. Dat kan in stilte heel goed. Alleen, het verstand met zijn vele paden van beredenering, gedraagt zich vaak als een ongetrainde hond die ons meesleurt, die ons uitlaat i.p.v. wij hem. Onze geest heeft dus ‘puppy-training’ nodig. Dan kan er structuur aan gegeven worden en wordt ons functionele verstand waar het voor bedoeld is: snappen, ordenen, classificeren en een zo bijdrage leveren aan je hoogste onderscheidingsvermogen met de vraag: wat is er nú echt belangrijk voor mij?
Het gaat dus om het creëren van een evenwicht tussen hoofd en hart, tussen rede en gevoel. Dit is de weg van het zuiveren van Hoofd, Hart & Handen (handeling), omdat al onze acties hieruit voortkomen. Hier past ook mooi het beeld van de koets met de paarden, de koetsier op de bok en de Ingezetene in de koets. Een metafoor van hoe jij je het zuiverst door het leven beweegt. Dit wordt uitgelegd in het fictieve interview met Gurdjieff.

Als we dit eenmaal sterk verinnerlijken er hier enige tijd echt ons best voor doen, komt er een omslag. Dan breekt er iets open en voelen we een kracht en onverschrokkenheid in ons opkomen. Dan komen we volledig ‘in onze kracht te staan’, zoals dat tegenwoordig heet. En dat is iets héél anders dan dat je je krachtig voelt vanuit ego of verontwaardigd verzet. Vanuit die innerlijke kracht die nu opkomt, kunnen we nu gaan handelen naar wat nodig is. We beantwoorden nog slechts aan wat de situatie van ons vraagt of verlangt, vrij onverveerd zou je kunnen zeggen. Dan zal ook het lichaam krachtig en gezond blijven door afwezigheid van zelfopgelegde druk en stress en onze onrustige emo-mentale staat van geest niet langer weerspiegelen.
Zo leven we naar ons innerlijk anker. Satyagraha!

Op Universana.nl staan de uitgangspunten van deze innerlijke ‘opleiding’ geschreven. Regelmatig worden er interactieve zoom-bijeenkomsten georganiseerd waar iedere belangstellende zich voor kan opgeven. Hierin onderzoeken we onze geestelijke eigenschappen en neigingen. We onderzoeken de mogelijkheden om ons te bevrijden van alles wat onze bloei in zelfexpressie in de weg staat, en alles wat zelfrealisatie stimuleert.

© Michiel Koperdraat